jurodiwy-pietruch

Jechałem samochodem w jakiś jasny dzień, pewnie poranek na umówione spotkanie z kimś ważnym od kogo mogły zależeć losy mojego dalszego życia. Mieliśmy się spotkać na szczycie wielopoziomowego parkingu. Nie wiedzieć dlaczego zatrzymałem samochód obok tego budynku przypominającego wielopoziomowy parking. Wokół była masa ludzi i skądś wiedziałem że muszę ich zmylić. Zatem zaczynam się wspinać po ścianie, klinując nogi z jednej strony między rynną a ścianą z drugiej wpychając nosek buta w szczeliny które czasem powstają między płytami. Ci ludzie w środku już mnie widzą, mają rusztowani idą szybciej do góry. Przez szpary, niezabudowane okiennice widzę, że ten budynek jest w środku pusty, w środku lewitują tylko luźno rozrzucone płyty OSB, dechy, betony, rusztowania. W górę i w dół, droga którą przeszedłem wydaje się niemożliwa do bezpiecznego przebycia a najgorsze jest to, że wiem w tym śnie, że samo dotarcie na górę, na to umówione spotkanie nic nie zmieni. Staniemy na dwóch oddzielonych od siebie przepaścią płytach wiórowych.  I co dalej? Będziemy skakać z płyty na płytę? Dokąd? Aż ktoś nie spadnie? I wtedy zaczynam się zsuwać. Nikt mnie nie ściga. Ląduję na ziemi.

Siedzimy na murku okalającym kościół, gdzieś w Asyżu, takie miasto we Włoszech. My czyli - Ojciec Jan Andrzej Kłoczowski OP i ja. Rozmawiamy jak za dawnych czasów moich studiów na UJ, jest ciepło. Ten kościół obok to chyba taki kościół na drodze wlotowej, zaraz za bramą do miasta Asyż po lewej stronie gdy iść w kierunku Bazyliki św. Franciszka. Nie jest to kościół główny tego miasta na pewno, ale jeden z ważniejszych. Nieszczególny ten kościół a wokół pora gdy miasto jest słoneczne i puste. Kłoczu w swoim dominikańskim habicie, ja nie wiem w czym. Zaraz wejdziemy do kościoła na jakąś konferencję czy inne wystąpienie publiczne. Ma być jakiś panel, krzesła mają być ustawione na podwyższeniu przed ołtarzem i ludzie mają się wypowiadać panelowo, w tym i Kłoczu i ja. Kłoczu dyskursywnie a ja tam mam czytać wiersz jakiś zaangażowany czy coś podobnego. To jest coś na pograniczu konferencji dotyczącej religii i literatury albo czegoś jeszcze. Tak, zdecydowanie czegoś jeszcze. I wtedy przychodzi organizator tego strasznego mityngu i mówi, że mu strasznie przykro, że on nie wie co zrobić ale Andrzej Piasek Piaseczny, reprezentujący środowisko homoseksualistów i homoseksualistek nie przyjdzie, bo nie może. Ogólne przerażenie, bo zdaje się że interkulturowy i transseksualny charakter mityngu w Asyżu bierze w łeb. „To jak będzie?” pytam z lekka zdenerwowany a Ojciec Kłoczowski uśmiecha się i odpowiada „No jak to jak będzie Radek, normalnie będzie, jak ma  być, wjedziemy tam, siądziemy na krzesłach obok siebie, ty po prawej jako mój ulubiony uczeń i powiemy co mamy do powiedzenia na temat”. I wszystko byłoby w porządku gdyby nie to, że nawet we śnie wiem, że jest dokładnie odwrotnie, to Kłoczu jest, był i pewnie pozostanie moim ulubionym wykładowcą i Mistrzem a ja jako uczeń i student już dawno zapewne przestałem dla niego istnieć.

Jest piękny słoneczny dzień, chyba lato, ogród pałacu w Kopicach. Jestem przerażony. Zaraz za mostkiem na fosie-kanale doprowadzającym wodę do stawu w ogrodzie barona Schaffgotscha.  Tutaj obok stał kiedyś święty Krzysztof, ale odpiłowano go na polecenie jego magnificencji, rektora pobliskiej wyższej szkoły gotowania na gazie ziemnym zamienionej na uniwersytet dla niepoznaki. Odpiłowano i zabrano. A teraz patrzę zza mostku a tutaj już nie ma pałacu w kopicach. Jest plac przed pałacem i zrównany z ziemią teren wśród traw, ze dwa buldożery ugniatają jeszcze pryzmy gruzu tam gdzie były piwnice pałacu. Nawet kaplicy nie zostawili. „No, co?!” mówi miejscowy „stało niszczało, już by nikt tego nie odbudował nigdy a tak może chociaż jakieś domy dla ludzi postawią, żeby się mieszkać dało.” Chcę tłumaczyć, że przecież kultura, dziedzictwo architektoniczne, że porównywanie nawet ruiny pałacu w Kopicach do jakiejś deweloperki to obraza boska, ale miejscowi nie dawali się przekonać, mówili, że teraz bez tej ruiny będzie normalniej, że tam piwnice były odkryte i można było nogę złamać i młodzież się łajdaczyła, chlała, piła, gziła się i rzygała a teraz już nie będzie miała gdzie. Nic nie będzie.

To jest Jeż, wielki Jeż, stary Jeż, wypadły mu igły i została zamszowa skóra, nader wrażliwa na dotyk. Bo jeże są wrażliwe, jeże to męczennicy z pokora znoszący swój los. W języku leporydzkim jeż, wykłada się na „lendri” i to mniej więcej opowiada mi jeż. Jest tutaj od trzech dni, niewiele się rusza, w zasadzie bardziej przypomina chyba inne zwierzę a nie jeża, tylko pyszczek ma jeżowy. Pochylam się nad nim i widzę mokre plamy za głową. „Krew” myślę z przestrachem, jakby na jeżu mi jakoś szczególnie zależało. Dotykam, a jeż mówi „spokojnie to tylko ciepła woda”. I rzeczywiście, woda. Gdzieś spod jeża. Odwracam go na plecy, żeby nie leżał w tej wodzie, która mu wychodzi na skórze i widzę, że ten wielki jeż od spodu jest wypatroszony i upieczony. Jest rozpruta i pusta jama ciała a zamiast nóg ma tylko upieczone kikuty jakby był prosięciem. Ale przecież z drugiej strony żyje, bo jest tutaj od trzech dni. Trzeba go zabrać do kogoś kto go pozszywa i naprawi, no bo skoro z taką dziurą jest tutaj od trzech dni i potrafi mówić, to jak go się zaszyje i naprawi, odpiecze zapieczone łapy – będzie jeszcze lepszym jeżem.